จัยร้ายง่า~
ปีหน้าก็ต้องไปอุดรแล้ว อดทำซะงั้น
๑
ผมรอนะครับ ผมรอมาตั้งแต่ปีสอง ปีสาม จนถึงวันนี้
ผมจะรอต่อไปนะครับ ถึงผมอาจจะไม่ได้อยู่ช่วยทำ แต่ถ้าเป็นไปได้ ผมจะแว้บมาดู
๒
ถึงจะบอกว่าเป้าหมายหลักเราคือการเรียน แต่ลองคิดดูนะครับ
ถ้าให้หินก้อนใหญ่เป็นการเรียน เราก็เติมๆไปในขวด เติมไงมันก็ไม่เต็มหรอกครับ
แต่ถ้ามีหินก้อนเล็ก หินก้อนเล็กก็เหมือนกิจกรรมหรืออื่นๆที่จะมาช่วยเติมเต็มชีวิตมหาลัยของเราให้เต็ม
๓
ช่วงเวลาที่ได้ทำกิจกรรมไม่ได้นอน ไม่ได้กิน เหนื่อยแทบตายร่วมกับเพื่อน ๆ
นั่นเป็นเวลาที่มีความสุขที่สุด
ผมเห็นด้วยครับ หลังจากผ่านงานครูใหญ่มา การที่ต้องมานั่งทำงาน ไม่ได้หลับไม่ได้นอน หรือต้องมานอนที่งาน
มันเป็นสิ่งอธิบายไม่ได้ด้วยคำพูดหรอกครับ
๔
ดูจากงานอาจารย์ใหญ่สิเป็นยังไง งานนี้ก็คงไม่ต่างกัน จริงๆ นะ
ในฐานะเฮด(ปลอมๆ)งานครูใหญ่ ผมว่าทุกงานต้องมีปัญหานะ ถึงจะล้มเหลว ถึงจะเจอปัญหา แต่ก็คงดีกว่าที่ไม่ได้ลงมือทำอะไร
ผมมั่นใจว่าคนที่อยากทำงานมันมีเยอะ เยอะมาก เยอะมากมาก แต่ก็นั่นแหละ เค้าอาจจะไม่ค่อยอยากพูดอะไรเท่าไรก้ได้
เพราะมีคนที่ไม่อยากทำงานแต่พูด พูดมาก พูดมากมาก มาคอยพูดให้คนที่อยากทำงานไม่อยากพูดอะไร
๕
สุดท้าย เรื่องอาจารย์ อาจารย์ อาจารย์ .... เหนื่อยครับ
.
.
.
บลาๆๆ พล่ามมามาก เอาเป็นว่าถ้าได้ทำจริงก็สู้ๆล่ะกัน
ปาวี ภวภูตานนท์ ณ มหาสารคาม เมด34 ปี3