ต่อไป »

[YONG69MED30]

เนื่องจากพระพุทธเจ้าสอนว่า ให้รักษาศีล แล้วเจริญสมาธิ จึงจะเกิดปัญญา อย่างน้อยที่สุดศีลห้าจ้องบริสุทธิ์ก่อน
ต้องชำระศีลให้บริสุทธิ์ก่อนจึงทำสมาธิ
การสมาทานศีล(วิรัติศีล) สามารถสมาทานด้วยตนเองก็ได้ สมาทานกับพระภิกษุสามเณรก็ได้ สมาทานต่อหน้าพระพุทธรูป เจดีย์ ต้นโพธิ์ หรือพระบรมสารีริกธาตุก็ได้

ศีล วิรัติ มี 2 อย่าง
1. สมาทานวิรัติ งดเว้นด้วยการสมาทาน
2. สัมปัตตวิรัติ งดเว้น เมื่อมีเหตุการณ์เฉพาะหน้า
*ส่วน สมุจเฉทวิรัติศีล หมายถึง ศีลของอริยบุคลผู้ได้บรรลุแล้ว จะมีศีลโดยอัตตโนมัติ

การวิรัติ ศีล

1.สมาทานวิรัติ หมายถึง การที่เราเห็นโทษของกิเลสทางกาย วาจา จึงงดเว้นด้วยการสมาทาน(ถือเอาด้วยดี)ที่ไหนก็ได้ครับ โดยที่ยังไม่เจอเหตุการณ์ที่จะให้ล่วงศีล เช่น สมาทานตอนเช้า เป็นต้น
2.สัมปัตวิรัติ หมายถึง การที่เราเจอเหตุการณ์เฉพาะหน้าที่จะล่วงศีล แต่ก็งดเว้นไม่ทำขณะนั้น เช่น ยุงมากัด ก็งดเว้นที่จะไม่ฆ่า

 ศีลย่อมบริสุทธิ์โดยอาการ ๔ อย่าง คือ
โดยความบริสุทธิ์แห่งอัธยาศัย ๑
โดยการสมาน ๑
โดยไม่ก้าวล่วง ๑
โดยทำให้เป็นปกติเมือมีการก้าวล่วง ๑

จาก. พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย จริยาปิฎก เล่ม ๙ ภาค ๓ - หน้าที่ 627
__________________

ส่วนการดูว่าศีลขาดหรือไม่เด๋วจะเอามาให้ดูต่อไปนะครับว่าพระพุทธเจ้าแสดงเกณฑ์การวินิจฉัยไว้ว่าอย่างไร

[YONG69MED30]

รู้ตน ด้วยตน จึงประเสริฐ
สอนตน ตักเตือนตน แก้ไขตนได้ ด้วยตน จึงเป็นเลิศ

ศีล แปลว่า ปกติ คือกระทำไปโดยธรรมชาติ มีอยู่เป็นธรรมชาติ มีอยู่เป็นปกติ
ไม่ขาดแคลน ต่อเนื่องไม่ขาดสาย เมื่อจิตเกิด ศีลก็เกิดเป็นปกติ

ศีล แปลว่า ศิลา คือหนักแน่น มั่นคง ไม่หวั่นไหวในธรรมอันเป็นข้าศึกศัตรูต่อศีล

การสมาทานศีล คือ ปริยัติ
การไม่ก้าวล่วง ไม่เบียดเบียนตนเองและผู้อื่น คือ ปฏิบัติ
ความพิสุทธิ์ เป็นระเบียบแห่งกาย วาจา ใจ คือ ปฏิเวธ

ศีลเป็นเหตุเป็นปัจจัยให้เกิดเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์พร้อม
ศีลย่อมทำให้เกิดโภคทรัพย์ อริยทรัพย์ และนำสู่แดนพระนิพพาน

ศีล ๕ โดยปุถุชนเป็นการฝึก เป็นการตั้งใจตั้งใจจะละเว้น ไม่เบียดเบียน
เผลอสติขาดไป ก็ตั้งใจใหม่ได้ทุกขณะ ทุกเวลา

อุโบสถศีลเป็นการวิรัติคือการตั้งที่จะงดเว้นจากการล่วงศีล ล่วงธรรมที่สมาทานมา
มักอยู่ ณ ที่ใดที่หนึ่ง ณ ช่วงเวลาหนึ่ง
โดยปกติเป็นการปฎิบัติในวันพระ ช่วงเวลา๑วัน
อันจะได้อธิษฐานบารมี และสัจจบารมีด้วย

สำหรับเรา ใจนี้คืออุโบสถ สตินี้คือองค์พระที่เราจักขอสมาทานศีล
กายนี้คือเสมามณฑลพิธี มีสัจจะเป็นอาณาเขต
เพราะคนส่วนมากไม่ได้ตายในวัด ไม่ได้ตายในวันพระ
ความตายย่อมรู้ได้ยาก ว่าวันไหน เวลาไหน เป็นของสาธารณะ
ทุกคนที่เกิดมาย่อมต้องตาย
ธรรมะย่อมเป็นของเฉพาะตน รู้ได้เฉพาะว่าสิ่งใดเหมาะสมแก่จริตของตน
สัตตบุรุษ ย่อมรู้เหตุ รู้ผล รู้จักตน รู้จักประมาณ รู้จักกาล รู้จักชุมชน รู้จักบุคคล
ย่อมมีธัมมวิจยะ คือการเลือกธรรมะด้วยสติเหมาะแก่ตนเหมาะแก่กาล เป็นหนึ่งในสัมโพชฌงค์ ๗ ประการ
อันเป็นธรรมะเพื่อการตรัสรู้
และการปฏิบัติธรรมตามกาล เป็นมงคลอันสูงสุด

แต่ศีลโดยปุถุชนเป็นไปตามกาล ตามเวลา ตามเทศกาล
แต่ศีลของผู้ปฏิบัติธรรม ย่อมมีทุกลมหายใจเข้าออก
เป็นการฝึกศีลตามหลักสติปัฏฐาน ๔
เมื่อจิตนี้มีศีลอยู่ ย่อมรู้ว่ามีอยู่
เมื่อจิตนี้ไม่มีศีล ก็ย่อมรู้ว่าไม่มีศีลเช่นกัน
เฝ้าดูโดยไม่คลาดสายตา ไม่บีบคั้น
ปล่อยไปตามธรรมชาติ
รอจนเมื่อสติรู้เท่าทัน
ปัญญาแจ่มชัด
ธรรมย่อมปรากฎอย่างแท้จริง

ผู้มีศีลย่อมเป็นคนดี เหล่าเทพเทวาย่อมปกป้องและสรรเสริญ
ผู้สนใจในธรรม ถามไถ่ในธรรม ไตร่ตรองในธรรม ปฏิบัติในธรรมที่ตนเห็นว่าดีแล้ว
เราเรียกบุคคลนั้นว่า ปราชญ์