ไม่ฆ่าสัตว์แต่กินเนื้อสัตว์ได้ งงอ่าดิ

การฆ่าที่พระพุทธเจ้าทรงห้ามเพราะทุกครั้งที่มีการฆ่าจิตจะต่ำลงๆๆๆๆ เรื่อยๆ

เพราะเราจะฆ่า สัตว์หรือคนก็ด้วยอำนาจกิเลส อยากได้ อยากกิน อยากทำร้าย ด้วยโลภะ โทสะ หรือโมหะ หรือผสมกันไป

แต่การกินนั้นไม่จำเป็นต้องมีกิเลส ดังนั้นเราทั้งหลายผู้ถึงแล้วซึ่งพระพุทธเจ้าเป็นสรณะเรียนพุทธวจนะเพื่อการฝึกตนจึงควรวางใจ วางจิตให้ถูกเพื่อลด หรือหลีกกรรมที่จะเกิดขึ้น หากเราไม่มีเจตนา กรรมที่กระทำไปย่อมกลายเป็นกรรมอันเบา อาจเป็นกรรมอันที่ใจห้ผลเมื่อกรรมอื่นไม่ให้ผล หรือเป็นอโหสิกรรมไป

ในเมื่อเราไม่ได้ฆ่าเอง เนื้อที่เราได้มาและกิน หากจะไม่ให้มีเศษกรรมติดตัวไป พึงพิจารณาโดยแยบคายว่าได้มาโดยบริสุทธิ์
ต้องเป็นเนื้อที่เราไม่ได้เห็นว่าเขาฆ่าเพื่อเรา ต้องเป็นเนื้อที่ไม่ได้ยินว่าฆ่าเพื่อเรา และสุดท้ายต้องเป็นเนื้อที่ไม่ได้สงสัยว่าเขาฆ่าเพื่อเราจึงกินเนื้อ แต่เพียงเพราะเห็นว่าเป็นซากสัตว์มิได้เป็นตัวตน บุรุษ บุคคล หรือสัตวะอันยั่งยืน เมื่อทิ้งไปย่อมเน่าเปื่อยไปตามกาลเวลา หากนำมารับประทานย่อมเป็นแหล่งพลังงาน เพื่อให้เราได้มีกำลังกายในการทำความดี
ในการกินเนื้อสัตว์นั้น จึงควรพิจารณาแยกธาตุ ไม่ให้ยึดติด เพราะถ้าคิดว่าเนื้อนี้รสดี เพราะเป็นเนื้อของสัตว์นี้ ความเมตตาปราณีก็จะ ลดลงเมื่อมองสัตว์ที่เป็นอาหาร

ดังนั้นจงคิดว่าเนื้อสัตว์นี่สักแต่ว่าเป็นธาตุ ตามธรรมชาติของมันเท่านั้น กำลังเป็นไปตามเหตุ ตามปัจจัย(ถ้าทิ้งไว้ก็เน่า)ไม่มีความหมายของความเป็นตัวตน ไม่ได้เป็นเนื้อหรือชีวิตของสัตว์ใด เป็นแค่ซากสัตว์นั้นๆ เรารับประทานเพื่อใช้เป็นพลังงานในการทำความดี
ข้าขออุทิศความดีแก่ท่านผู้เป็นอาหารของเรา หากชาติหน้าเราได้เกิดเป็นเดรฉาน
หากเกิดเป็นสัตว์ขอให้ได้เป็นสัตว์ที่ไม่เบียดเบียนสัตว์อื่น
หากเป็นอาหารก็ขอให้ได้เป็นอาหารแก่พระโพธิสัตว์ แก่คนดี แก่ผุ้ทรงศีล ผู้ปฏิบัติธรรม ผู้ทำคุณประโยชน์ด้วยเทอญ สาธุ

	ผู้เขียน	หัวข้อ: ไม่ฆ่าสัตว์แต่กินเนื้อสัตว์ได้ งงอ่าดิ (อ่าน 726 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้