/p;jpoj[ ผมก็เคยไปวัดโมกขพลารามมาแล้วเมื่อก่อนขึ้นบล็อก เจอหลวงพ่อท่านหนึ่ง ท่านให้หนังสือของหลวงพ่อเทียนมาอยู่หลายเล่ม
ผมเก็บไว้เอง 2 เล่ม ที่เหลือก็บริจาคไว้ให้ ward 5ข ครับ
ผมชอบข้อความนี้มากเลยครับ ขอบคุณพี่หยงมากครับ
เราปฏิบัติธรรมไม่ได้มุ่งจะเอาสุข ไม่ได้มุ่งจะกำจัดทุกข์
ไม่ได้มาเพื่อรักอย่างหนึ่ง เกลียดอย่างหนึ่ง
เราปฏิบัติเพื่อรู้ รู้สึก รู้จิตรู้กายรู้ใจตัวเอง ก็เท่านั้น
รู้แล้วรู้อะไร ก็ไม่ต้องไปสงสัย รู้เท่าที่รู้สึกก็พอแล้ว
ผลของการรู้นั้นคืออะไร มันก็ปรากฏที่กายที่ใจอยู่แล้ว
จะต้องไปรู้อะไรอีก
พระอาจารย์ปราโมทย์ ปราโมชโช
อย่าได้ปฏิบัติด้วยว่าอยากทำ หรืออยากได้ อยากดีนะครับ
ให้ทำว่าเป็นกิจวัตร ว่าเราจะทำก่อนนอน ไม่ได้คาดหวังว่าจะได้ แต่ให้ทำให้เป็นนิจ ได้แค่ไหนก็แค่นั้น
ท่านไม่ได้รังเกียจสมถะที่เราเคยทำ แต่ไม่อยากให้เราติดจิตที่นิ่ง ด้วยสมถะคือการเพ่งมากไป
ลองคิดเสียใหม่ว่า เราจะทำวิปัสสนา(ดูจิต) แต่ถ้าทำไม่ได้ก็ทำสมถะเพื่อความสงบเป็นครั้งๆไป
ที่ผ่านมาผมมีความรู้สึกอยากทำ แต่เอาเข้าจริงๆแล้ว ผมรู้สึกว่ามันไม่มีเวลาที่จะทำ
ไหนจะต้องทำรายงาน ไหนจะต้องอ่านหนังสือ อยู่เวรก็เหนื่อยอีก
พอมาอ่านข้อความนี้ก็ทำให้ผมคิดได้ว่าควรฝึกทำให้เป็นนิจ ได้แค่ไห่แค่นั้น
ขอบคุณพี่หยงมากๆเลยครับ