ต่อไป »

[กระบี่ไร้นาม]

จะว่าเวอร์ไปมั้ย....สำหรับคำพูดคำนี้
"ค่ายสู่สังคม...คือชีวิตและจิตวิญญาณของคนทำค่าย"ตอนนี้น้องอาจจะยังไม่รู้หรืออาจรู้และเข้าใจคำพูดนี้  แต่เมื่อน้องทุกคนได้มายืน ณ จุดที่พวกพี่ทุกคนยืนอยู่น้องจะได้รับสิ่งที่พี่ไม่สามารถบรรยายออกมาได้ มันเป็นความรู้สึกที่สุขเหลือล้น เศร้าเหลือหลาย
.....ก็ขอขอบคุณเพื่อนๆ ทุกๆคนที่มาทำค่ายในครั้งนี้  แม้ว่าอุปสรรคมันเยอะมาก เพื่อนๆก้อร่วมกันแก้ไขมันได้ เหนื่อยหน่อยนะเพื่อนเอ๋ย  แต่พวกแกคงได้รู้แล้วหล่ะว่ามันคุ้มค่ากับการเหนื่อย บางครั้งพวกเราหลายคนแทบไม่มีแรงแม้จะยืนอยู่ แต่มันเหมือนมีสิ่งเดียวที่ทำให้เรามีแรงสู้ต่อไป...คือ ค่ายนี้ต้องดำเนินต่อไป....สู้ต่อไป อย่าให้น้องเห็นว่าเราอ่อนแอ อย่าให้น้องรู้ว่าเราเหนื่อยแค่ไหน ถึงเหนื่อยมากมายทุกคนก็ทำงานต่อไป โดยไม่เคยบ่นเลย กลับมีแต่รอยยิ้มให้กันและกัน ซึ่งมันเป็นพลังที่ทำให้พวกเราลุกขึ้นมาทำงานในแต่ละวัน...ขอบคุณจริงๆๆ
.....ขอโทษเพื่อนๆ ทุกคนด้วย บางทีเค้าก็เอาแต่ใจบ้าง เผด็จการบ้าง โวยวายบ้าง (อิอิ)และทำงานผิดพลดไปบ้าง  หากทำให้ใครไม่พอใจก็ขอโทดไว้ตรงนี้ละกัน

ถึงน้องๆ ทุกคนนะครับ....1 คำถามที่ประธานถาม "ถ้าเหลือน้องอยู่คนเดียว น้องจะทำค่ายมั้ย"
....1 คำตอบที่มีคนตอบ "มันคงไม่มีวันนั้น เพราะเราทุกคนจะมาทำค่ายด้วยกัน

....1 คำถามที่พี่ถาม "ทุกคนรับปากพี่ได้มั้ย ว่าทุกคนจะมาทำค่าย ทุกคนจะไม่ทิ้งกัน
....1 คำตอบที่หลายคน(หรือทุกคน)ให้พี่เป็นเสียงเดียวกันว่า "ได้ครับ/ได้ค่ะ"

....1 ความหวังที่พี่หวัง ค่ายนี้จะต้องอยู่ต่อไป  มีค่ายทุกๆปี

หลายคนอาจมองว่า กลัวมาค่ายนี้แล้วลำบาก เหนื่อย ไม่อยากมา อยู่บ้านเฉยๆ ดีกว่า ฯลฯ
หากไม่ลองเปิดใจ ไม่ลองก้าวเข้ามาสัมผัส เราคงไม่ได้รู้สึกถึงสิ่งดีๆ ที่เราได้กลับไปมันกลับมากมายเหลือเกิน
เสื้อกราวน์ คำว่า นศพ.ที่เราใช้ บางที่มันก้อเป็นเพียงแค่หัวโขนที่เราสวมมันอยู่ ให้ดูมีศักดิ์ศรี ให้เราเชิดหน้าชูตาในสังคม แต่มันไม่ได้ทำให้ศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ของเราดูสูงค่าเลย...ถ้าเราไม่โน้มตัวให้ลงมาสู่ผืนดิน มัวแต่หลงระเริงในหัวโขนที่เราสวมอยู่(พี่ไม่ได้ว่าคนไม่มาค่าย แต่อยากให้น้องได้คิดดูสิ่งพี่เล่าให้ฟัง)  ทำไมพี่ถึงพูดอย่างนี้หรอ...เพราะบางครั้งในสายตาของชาวบ้าน เราดูสูงส่งเยี่ยงเจ้านาย เหมือนเทวดาอยู่บนฟ้า
จำได้ไหม...ชาวบ้านเขานั่งเสื่อขาดๆ เขากลับเอาเสื่อใหม่ๆ มาปูให้เรานั่ง พร้อมกลับคำถามว่าเรานั่งได้ไหม...บ้านแม่ไม่ค่อยสะอาดนะ
จำได้ไหม...ชาวบ้านกินน้ำจากขัน  แต่เข้ากลับเอาแก้วน้ำมาให้เรา พร้อมกลับบอกว่า "บ้านแม่มีแต่น้ำฝนกินได้หรือเปล่า"
พี่อยากบอกเหลือเกิน...ถึงไม่มีเสื่อพวกผมก็นั่งได้ เพราะน้ำใจที่แม่ได้ปูให้พวกผมมันนุ่มยิ่งกว่าเบาะใดๆบนโลก
....ถึงไม่มีน้ำกรอง ผมก็กินได้ เพราะน้ำใจที่พวกแม่ๆได้มอบให้ มันฉ่ำเย็น ได้กินแล้วสดชื่นยิ่งกว่าน้ำทิพย์ใดๆ
จำได้ไหม...เราไม่ใช่ลูกใช่หลาน แต่ทำไมเวลาเราจะกลับบ้าน พ่อฮักแม่ฮักถึงได้ร้องให้กับเรา เพราะเขาได้ให้ใจกับเราแล้ว ฝ้ายผูกแขนที่ให้คือความห่วงใย ความห่วงหา ความอาทรและความผูกพันที่เค้าได้ผูกให้กับเรา...ยังมีใครเก็บไว้รึเปล่า

มันอาจดูเวอร์นะสำหรับบางคน แต่เมื่อเราได้มาสัมผัสจริงๆ เราถึงจะรู้...ว่าของเค้าดีจริง55
มีคนเคยบอกพี่ว่า"ยิ่งรวงข้าวใหญ่ มันยิ่งหนักยิ่งน้อมลงสู่ดิน  ผิดกลับต้นข้าวที่ไม่มีรวง ถึงแม้ต้นจะชูตระหง่านเพียงใด ก็ไม่มีประโยชน์เลย บางครั้งเจอลมกระหน่ำก็ต้องหักล้มลง" ค่ายนี้พี่ว่าชาวบ้านเขาอาจได้อะไรจากเราไม่เยอะนะ แต่เรากลับได้อะไรๆ กลับมาเยอะแยะมากมาย ทั้งได้จากค่าย จากเพื่อน จากชาวบ้าน มันเป็นเหมือนเราไปเป็นผู้รับ รับเอาประสบการณ์ ความทรงจำให้ตัวเอง มากกว่าที่เราไปเป็นผู้ให้
ก็เหมือนที่พี่คนอื่นพูด...เราจะได้เพื่อนมากขึ้น สนิทมากขึ้น บางคนก็พึ่งเคยคุยกลับเพื่อนครั้งแรกก็มีใช่ไหม??

[กระบี่ไร้นาม]

อ่านยากหน่อย ยาวหน่อย แต่พี่อยากให้น้องๆ พี่ๆทุกคนได้อ่าน

[กระบี่ไร้นาม]

เพื่อนเอ๋ย.... คิดแล้วมันก้อเศร้าเนาะ  2ปี หรือ1ปี ที่พวกเราร่วมกันทำค่ายมา...มีทั้งสุข เศร้า เหงา มีรอยยิ้ม มีน้ำตา มีกำลังใจ มีความอบอุ่นที่ให้กันและกัน อยากย้อนเวลาได้จัง อยากให้เวลาหยุดที่ตรงนั้น อยุดอยู่นานๆ อยากให้7 วันนั้นมีวันละ48ชม. แต่มันก็คงเปนไปไม่ได้ เพราะเวลาได้เลยผ่านมาแล้ว ทำไมมันช่างรวดเร็วเหลือเกินว่ามั้ย...แต่ก็เหมือนว่าค่ายพึ่งจบไปได้ไม่นาน
...จะมีอีกมั้ย ที่เราได้ทำค่ายด้วยกันอีก
...จะมีอีกมั้ย ที่เราจะได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน โดยไม่มีใครเลยนอกจากเพื่อนๆ และน้องๆ
...จะมีอีกมั้ย ที่เราใช้คำว่า "มิตรภาพและน้ำใจ" หยิบยื่นให้กันทุกวินาที
...จะมีอีกมั้ย ที่เราได้คลุกคลีกลับคนที่เราไม่รู้จักกันมาก่อน แล้วเค้ากลับมอบความผูกพันและสิ่งดีๆให้เรามากมาย
...จะมีที่ว่างให้เรา ยืนอยู่ในค่ายสู่สังคมอีกมั้ย...รึเราคงได้แค่เพียงมองอยู่อย่างห่างๆ คอยส่งกำลังใจจากที่ใดที่หนึ่งมาให้น้องสู้ต่อไป...มีคนบอกเค้าว่าอย่าคิดแบบนี้ คิดแบบนี้แล้วเสียใจ แต่เค้าก็อดคิดไม่ได้หรอก อดห่วงไม่ได้...แต่ก็เชื่อว่าน้องๆทุกคน ไม่ว่าจะMEDเท่าไหร่ ก็ทำค่ายได้อยู่แล้ว

ฝากน้องอีกที
ค่ายนี้มันเปนค่ายใหญ่นะ เหนื่อยอยู่เหมือนกัน แต่อย่าท้อถอยนะครับ...สู้ต่อไป สู้เพื่อเพื่อนๆที่จะไปค่าย สู้เพื่อน้องๆที่จะมาสานต่อไฟปณิธานค่ายให้อยู่ต่อไป สู้เพื่อชาวบ้านอีกมากมาย...ที่ยังคอยให้เราเข้าไปห่วงใยและเอาใจใส่เขา
และที่สำคัญที่สุด....สู้เพื่อตัวเอง ที่จะได้เรียนรู้ประสบการณ์ที่ไม่สามารถหาได้จากค่ายอื่นอีกแล้ว  จะได้ไม่เสียใจภายหลังว่าน่าจะไป จะได้ไม่เสียดายเวลาที่ผ่านไป

ค่ายนี้พวกพี่บอกจริงๆว่าพวกพี่ผู้ชายและผู้หญิงบางคนที่น้องๆเห็นว่าเค้าเข้มแข็ง เป็นหลักให้น้องๆ เป็นตัวอย่างเป็นคนพาน้องทำงาน บางคืนเขาต้องร้องไห้ออกมา เพราะสิ่งเดียวคือ พี่เค้ารักค่ายนี้มากจริงๆ...มากจนเค้าไม่อยากเห็นค่ายล่ม
เวิ่นเว้อมานาน ฝากเลยละกัน ทำค่ายต่อไปนะครับ อย่าให้ค่ายนี้ล่มลงไป เพราะค่ายอาสาสู่สังคมคือดวงใจของใครหลายคนที่เค้าได้ฝากไว้ในค่ายนี้มาหลายรุ่นแล้ว

"จงทำค่ายด้วยหัวใจ ด้วยศรัทธา ด้วยความจริงใจ และด้วยแรงที่เรามีอยู่"

[MuMiMaN]

กลิ่นอายความรู้สึกตอนไปค่ายก็ยังคงอยู่นะ..ผมน่ะเป็นคนขี้ลืมนะ แต่ทุกเรื่องราวในค่ายเหมือนกับมันยังอยู่ข้างๆผมเลย
เหมือนกับ...แอโร่วิ่งออกไปกลางฝนที่ตกกระหน่ำเพื่อไปเอาผ้าใบมากันละอองฝนให้น้องๆและเพื่อนๆ
เหมือนกับ...เต้หลับคาเก้าอี้ หมดแรง อ่อนล้ากับการต้องทำอาหารให้คนในค่ายกว่า50ชีวิตทั้งวันทั้งคืน
เหมือนกับ...แบคอดหลับอดนอนนั่งตัด นอนตัดภาพตุ๊กตาให้น้องๆหลายสิบคนที่รอเล่นกับพี่ๆในวันพรุ่งนี้
เหมือนกับ...ทุกคนที่ทุ่มทุกแรงกายแรงใจ สร้างหนทางเพื่อไปเป้าหมายเดียวกัน

ผมไม่ให้ราคา ให้ความไว้ใจกับสิ่งใดง่ายๆ แต่ทุกคนในค่ายนี้ทำให้ได้เห็น"ของจริง" ในหลายอย่าง เป็นประสบการณ์ที่มีค่ามากที่สุดในช่วง3ปีของผมเลย และจะเป็นสิ่งย้ำเตือนให้ผมมุ่งทำงานเพื่อประชาชนต่อไป จะเป็นแก่นหลักในชีวิตอย่างเปลี่ยนไม่ได้ แววตา น้ำตา เสียงหัวเราะ คำสัญญา ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในค่าย เป็นเหมือนเข็มทิศในชีวิตนำทางให้ก้าวต่อไปอย่างไม่หวั่นไหว ต่อความคิดความเชื่อที่พยายามสั่นคลอนอุดมการณ์ของเรา

"เราคือคนที่มีค่า ผู้มุ่งมั่นใช้ชีวิตเพื่ออุทิศให้กับผู้ทุกข์ยากในสังคม และค่ายสู่งสังคมคือค่ายของคนผู้มีค่านั้นมาร่วมแรงร่วมใจทำเป้าหมายอันยิ่งใหญ่ คือการทำงานเพื่อประชาให้ลุล่วงและสำเร็จเป็นที่ประจักษ์ อย่าไม่ย่อท้อต่ออุปสรรคทั้งหลาย และเพื่อนผู้ร่วมเคียงข้างซึ่งกันและกัน ได้พิสูจน์ให้เห็นถึงเพื่อนผู้มีอุดมการณ์ร่วมกัน ไม่ใช่จากคำพูดใดๆ แต่เป็นการกระทำที่สามารถรับรู้ด้วยใจที่สื่อถึงกัน เป็นเพื่อนแท้ที่มิต้องเอ่ยคำหรือใช้ระยะเวลายาวนานในการเข้าใจกัน เป็นเพื่อนผู้รู้ว่าวันหนึ่ง จะได้ทำงานอันยิ่งใหญ่เพื่อความสุขของประชาชนผู้มีความหวังในตัวเราทุกคน"

[CHAOSINPARK]

บางสิ่งถ้ามองด้วยใจก็จะเห็นใจกันคับ
บางทีค่ายจะทำออกมาได้ดีแค่ไหนไม่สำคัญหรอก รุ่นพี่ก็ไม่ได้ทำดีไปเท่าไหร่หรอกนะ
สิ่งที่น้องได้ไปนั่นแหละสำคัญ คือการเสียสละ ไว้ใจกัน และเข้าใจคนรอบข้าง
ทั้งเพื่อนๆพี่ๆ และชาวบ้านที่โอบอ้อมอารีให้อยู่อาศัยอย่างดี
ยังไงก็ฝากค่ายด้วยคนละกานนะ

พี่อาจจะพูดมากไปหน่อยแต่ก็ดีใจที่น้องๆได้สิ่งดีๆจากค่ายเหมือนที่พี่ๆได้ไงคับ
(ค่ายปิดไปสามเดือนแล้วเพิ่งจะมาพูดเนี่ยนะ)

[สมุดบันทึก]

โอ้ยย.. เข้ามาอ่านแล้วคิดไม่ผิดจริงๆ ที่อยากเข้าชุ่มนุมนี้
ประสบการณ์... สิ่งที่เ้ค้าอยากได้ที่สุดจากการได้เกิดมาบนโลกใบนี้

แต่ว่าอาจจะได้ทำแค่ค่ายเล็กอ่ะ เศร้า!! แต่ก็ไม่ถอย สู้ๆ อยากทำมากๆๆๆๆ

[oo:::Winning...Man:::oo]

เวลาทำจริงๆจะได้อะัไรมากกว่าที่พวกพี่พิมพ์ไว้อีกนะ
มันต้องสัมผัสเอง

[สมุดบันทึก]

ปิดเทอมเ้ค้าไปเวิร์คอ่ะ ปีสองทำยังทันใช่มั้ยคะ.. T_T

[MuMiMaN]

ปีหนึ่ง ค่ายเล็กครับ
ปิดเทอมปี2 กำลังจะขึ้นปี3 ค่ายใหญ่ จ๊ะ

ลองหาเวลาดูครับ ตามความสะดวก

[BLues_Wanderer]

รักสู่สังคมมากครับ ~ เป็นสิ่งที่ให้อะไรมากกว่าการเป็นค่ายค่ายหนึ่ง ^^''

[สายโลหิต]

ยังนึกถึงความทรงจำที่ดีในค่าย
คิดไม่ผิดเลยที่ไปค่าย

[~nightmaRe~]

รักค่ายนี้มากๆ เหมือนกันนะ ^^

[bulletban]

ไปแล้วได้อะไรดีๆมาเยอะเลย

[หมอภูธร]

ค่ายใหญ่ได้ไรมากกว่า

อันนี้แค่

ออเดิฟ

[c4oodAS]

ค่ายใหญ่ที่รอคอย

[กระบี่ไร้นาม]

เดี๋ยวไปเยี่ยมเยียนอีกนะน้องๆ
สู่สังคมจงเจริญ......วู้ๆๆๆ

[หมอภูธร]

ไปดีไหมหว่า555+

[moOKhaE]

รักค่ายนี้ที่สุด

[หมอภูธร]

ใกล้อีก แล้วสินะ
มีใครจะไปยามน้องบ้างไปไงอะ

[Vongola Deximo]

เปนค่ายที่อยากไปที่สุดแ้ล้ว
เสียดายมากที่ไปไม่ได้
เพราะติดผ่อนผันเกณฑ์ทหารวันที่8เมษา