Wm ใจร้าย......ไม่ลบก็..lock กระทู้ป๋ม......ฮือ....ๆๆ

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว.....
ขณะที่เด็กน้อยหน้าตาดีกำลังเดินเข้าห้อง โถงใหญ่อันโอ่อ่า
ภายในคณะแพทย์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น....

ในห้องนั้นเต็มไปด้วย..คณาจารย์ผู้ทรงคุณวุฒิ....เกือบ 10 ท่าน
นั่งหันประจันหน้ามายัง หนุ่มน้อยหน้าตาดีผู้นั้น เสมือนหนึ่ง
จ้องจะหาอะไรบางอย่างที่มีอยู่ในตัวตนที่แท้จริงให้ได้........

เด็กหนุ่มวัยย่าง 18 ปี ผู้ไม่เคยผ่านการสอบสัมภาษณ์ ที่จริงจัง
อะไรแบบนี้มาก่อนในชีวิต....รู้สึกประหม่าอย่างมาก....ทุกครั้ง
ที่เงยหน้าขึ้นสบตากับ สายตาเกือบ 10 คู่ที่กำลังจ้องมองเขา....

คำถามหลายคำถามพรั่งพรูมาจาก ปากอาจารย์หลายท่าน..แต่
เป็นคำถามทั่วไปเพื่อให้ เด็กหนุ่ม รู้สึกผ่อนคลายลง...

นึกย้อนไป เด็กหนุ่มจดจำคำถามเหล่านั้น แทบไม่ได้เลยว่า ถูกถามว่า
อะไรบ้าง........เพราะความตื่นเต้นและประหม่า...อันสุดจะเอ่ยได้

มีอยู่เพียงไม่กี่คำถามที่ “เค้ายังพอจะจดจำได้” ขึ้นใจหลังจากออกมาแล้ว

...อาจารย์ผู้ใหญ่ รูปร่างท้วม ลักษณะดุดันน่าเกรงขาม แต่น้ำเสียงเปี่ยมด้วยพลัง
ถามสั้นๆ ว่า ....
“ทำไม...ถึงอยากเป็น หมอ ละ”
เด็กหนุ่ม ได้ฟัง ก็ นิ่งไตร่ตรองสักพัก เพราะ....รุ่นพี่ ได้ติวมาแล้วว่า มักจะโดนคำถามนี้
เป็นประจำ...ให้เตรียมคำตอบไว้....ซึ่งเขาก็ได้เตรียมมาอย่างดี ที่จะตอบให้
ผู้ฟัง ได้ฟังแล้วประทับใจ....จนมิอาจลืมเลือนได้เลย.....
......แต่ เด็กหนุ่ม พลาด ที่ไป สบตากับ ดวงตาอันทรงพลัง ของอาจารย์ท่านนี้เข้า
เป็นดัง สายตาของ ราชสีห์ ที่จดจ้อง หนู เพื่อให้ หนู สารภาพความจริงออกมา

“ผม....เออ....
.....ผมอยากช่วยเหลือสังคม อยากพัฒนาวงการแพทย์ อยาก.....”
....เด็กหนุ่มพูดไป กระอักกระอ่วนใจไป...เพราะมันไม่ได้ออกมาจากความรู้สึกแท้จริง
ของเค้าซะเลยทีเดียว เป็นการเตี๊ยมมาตอบต่างหาก.....

“แล้ว เรา คิดว่า เราพร้อม จะเสียสละเพื่อเป็นหมอหรือป่าว?”
อาจารย์ผู้นั้นยังคงยิงคำถาม....ต่อมา แบบไม่ให้ได้ตั้งตัว

เด็กหนุ่ม ไม่ค่อยเข้าใจเท่าใดนักว่า......การเป็นหมอ ต้องเสียสละอะไรขนาดนั้นเหรอ
เห็นหมอแต่ละคน ก็มีแต่ คนร่ำรวย ได้รับการนับหน้าถือตาในสังคม ใครๆก็ยกย่องให้เกียรติทั้งนั้น

“ครับ”.....เด็กหนุ่มตอบสั้นๆแบบไม่คิดเหตุผลต่อไปอีกแล้ว.....เพราะคิดไม่ออกจริงๆ
“ดีแล้ว....จำคำตอบนี้ไว้นะ” ว่าแล้วอาจารย์ก็อมยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย...
ยิ่งทำให้เด็กหนุ่ม ฉงน...มากขึ้น....ทำไมเหรอ...ทำไม

หลายเดือนผ่านใจ...จิตใจเด็กหนุ่ม ยังคงว้าวุ่น กับการเป็นน้องใหม่
วันทั้งวันมีแต่ เรียน ซ้อมเชียร์ นอน วนเวียนอยู่แค่นี้.....

ผมอยากไปกินเหล้ากับเพื่อน ๆ อยากนอนตื่นสาย อยากมีเวลาไปกินข้าวกับหญิงบ้าง
และอยาก.....อีกมากมาย...แต่ตอนนี้ แทบทำอะไรไม่ได้เลย....เหนื่อยมากกกกก
.....เด็กหนุ่มได้แต่ตะโกนบอกกับตัวเอง......ทุกวัน..

นี่หรือการเสียสละที่อาจารย์ท่านว่าไว้......
หรือมันเป็นแค่การเริ่มต้น.....
เริ่มที่จะต้อง....เปลี่ยนตัวเอง ให้ได้ก่อนเป็นอันดับแรก....

“อยากทำอะไร....ก็ต้องรู้จักหักห้ามใจเอาไว้....เพราะเราไม่ได้อยู่ในสังคมหมอเพียงคนเดียว
มีเพื่อนร่วมวิชาชีพอีกมากมาย ที่ต้องเหนื่อยและลำบากเช่นกัน....ในตอนนี้
แล้ว....พี่ๆ น้องๆ พร้อมกันหรือยัง.....ที่จะเหนื่อยไปพร้อมกับผม.....ฮับบบบ”

ผมได้อ่านบทความ ส่วนหนึ่งของปู่หมอ ชอบมากครับ

“การเสียสละ ไม่ใช่หน้าที่
......แต่สำหรับหมอแล้ว...
ถ้าได้เริ่มเสียสละ...ก็ต้องทำไปตลอดชีวิต”

	ผู้เขียน	หัวข้อ: Wm ใจร้าย......ไม่ลบก็..lock กระทู้ป๋ม......ฮือ....ๆๆ (อ่าน 469 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้